De computer mee

WEERSELO - Boerenzonen met paarden van het Gelders of Groninger ras, die normaal werden ingezet op het land, maar zondags uit de stal kwamen voor concoursen en trainingen. Voor zadels was geen geld, vond men bovendien maar overdreven luxe ook, dus kregen de dieren een deken op de rug en werd van andere gebruiksvoorwerpen een hoofdstel in elkaar geflanst.
Zoiets moeten we ons ongeveer voorstellen van de begindagen van de landelijke rijvereniging De Dalruiters uit Weerselo, vertelt voorzitter Harry Poppink.
De komende weekeinden vieren de 35 leden van de 50-jarige vereniging hun jubileum met een ponyconcours(aanstaande zondag), een reünie in zaal Ensink (op 19 juli) en een paardenconcours op 21juli. De concoursen zijn op de terreinen van de familie Lohuis aan de Haarstraat. Poppink vertelt dat het ponyevenement overigens niet in het teken van het jubileum zal staan.
'De van oorsprong dertig jaar oude Ponyclub Weerselo is in een later stadium gefuseerd met de Dalruiters. Vandaar dat het jubileum eigenlijk alleen voor de paardenafdeling geldt en als zodanig ook wordt gevierd.
In het inmiddels verdwenen Verenigingsgebouw in Weerselo werd in juli 1946 de vereniging opgericht, tegelijkertijd overigens met Ons Genoegen in Rossum, de Drie Buurtschappen in Deurningen en de Molenruiters in Saasveld. Oprichters van de Dalruiters waren Bernhard Plegt, Harry Haarman, Herman In 't Veld (die tevens de eerste trainingen verzorgde), Herman Meyer, Herman Veldhuis, Johan Brummelhuis, Gerrit Scholten en Theo Wesselink.
'Ze trainden op het veldje in Weerselo waar nu het gemeentehuis staat. Door de bouw daarvan, moesten de leden verkassen naar de Stiftswei. Aldaar kregen ze een afgebakende manege tot hun beschikking, hetgeen een enorme verbetering betekende', vervolgt Poppink.
Het eerste succes van de vereniging werd behaald tijdens het bondsconcours van 1955. Ruiter H. Scholten-Moleman werd reservekampioen. Zijn wijze van rijden gold jaren als een voorbeeld van de juiste rijstijl voor andere Weerseloërs. Overigens hebben de Dalruiters volgens Poppink ook leden uit Saasveld, Reutum en andere plaatsen. 'Maar van oorspróng is het een echte Weerselose vereniging', zegt hij.

Groei
In de jaren zestig maakten de Dalruiters, na een moeilijke periode, een stevige groei door. Verdwenen in de periode daarvoor door de mechanisatie veel paarden van het boerenerf, de edele dieren maakten hun rentree op het platteland toen jonge mensen de ruitersport als hobby gingen beoefenen. ‘paarden werden luxer, kwamen hoger in het bloed te staan, betere gefokte eigenschappen, speciaal voor de sport, dressuur en techniek werden sterk verbeterd.
Immers, een paard hoefde geen dienst meer te doen op de boerderij. De ruitersport werd een volwassen sport, met alle consequenties vandien.'
Dat maakte dat ook de concoursen er heel anders uit kwamen te zien. Poppink: 'De organisatie heeft er nu zijn handen aan vol ruiters en amazones in hun categorieën in meestal meerdere ringen te laten starten.
Op tijd en onder zoveel mogelijk dezelfde omstandigheden. We nemen nu zelfs de computer mee naar het concoursterrein. '